فقر و ادمای بزرگ قلابی

این روزا نه همیشه ما تا یادمون مياد میدیدیم یا موقعی که نبودیم برامون تعریف کردن که با همه دنیا فرق داشتیم انگار

ما همیشه بهترین بودیم انگار ما همیشه فهمیده ترین بودیم انگار ما همیشه میخاستیم تمام ادمایی که تو دنیا دارن خوش و با کیفیت زندگی میکنن رو نجات بدیم و بفرستیم جهنم خودمون نگهبان درش باشیم که چی گیریم همه این داستانا درست که درست نیست واقعا چه چیزی مهمه غیر این که ما چند سالی که زنده ایم کنار هم مثل تموم دنیا خوب و خوش باشیم چه حسادتی به قدرت چه حسادتی به همیشه بودن تو جایی که هیچی ازش نمیدونیم و وانمود میکنیم ناجی هستیم همین بس که انسانیت خودمون رو دادیم همون کلمه معروف فا.. برای داستان هایی که هرگز جبران تحقیر و بدبختی مردم نمیشن فقط گوینده ها خوشبخت تر و شنونده ها بدبخت تر....

ما هزار سال از مفهوم وجود انسان بودن عقبیم و کسی هم نمیتونه به ما کمک کنه ما باید خودمون از اول اول باهم هدفمون خوشبختی همه باشه نه بدبختی همه به قیمت خوشبختی خودمون این چیزیه که دنیا برا خودشون ساختن ما میخایم ازشون بگیریم و البته نه ما چون ما چیزی ازش برنمیدارم ما فقط این پشت نگاه میکنیم و لذت دروغی میبریم....دنیای ما جامعه ما و تمام گذشته ما نیاز به بازیابی کارخانه بدون بکاپ گیری داره و استفاده از نرم افزار های قوی و کم حجم بدون قدرت معنوی

دل گیرم...