خلوت در راه

منم و روز های زندگی که انگار برای من روی هم سوار شدن

ذهنی که گاهی ساده و بی آلایش به هیچی فکر نمیکنه

و گاهی به سرعت منو از هم می پاشه

جوری که دلم میخواد کلا بزارمش کنار تا بهم دستور نده

به هر حال یه سری چیزای ساده هست که سخته

اما میتونه ذهن رو تویه محدوده ای از آرامش تقریبا به ثبات برسونه

البته تا جایی که فقط به خودمون وابسته باشه

مثل تفکری مهربون داشتن

نمیخوام شبیه حرف توخالی باشه اما از کم به زیاد

من هم سعی میکنم ،همین

محبت ،لبخند...

راستی یه چیز نامربوط

سفر همیشه خوبه...به هر کجا

جایی که چهره ای مبهم داره ...

دل گیرم...