هیاهو

سلام

اینجا خونه ی من ،در رو به فضای بیرون بازه

من روی صندلی همیشگی نشسته ام به تماشای باران

به تماشای زیبایی

به تماشای ارامش

اما گاه همین سکوت مطلق ،همین ارامش منو به اعماق افکار فراموش شده ام میبرد که زمانی شاید مهم ترین دغدغه هایم بودند و واقعا برام لذت بخش بودن حتی بهشون فکر کردن

امروز دوباره قدم زدن زیر بارونو تجربه کردم واسه یه بار دیگه

اینقدر این حس خوبه اینقدر این بارون دیوونه کنندس که میشه یه عمر بی وقفه ازش لذت برد

روز و شبهایی که بارون نیست یه جوریه ،خوب نیست

اصلا خوب نیست

اصلا توی بارون هیاهو معنی نداره ،غم معنی نداره

بارون

واقعا قشنگه...

دل گیرم...