سکوت تا بینهایت

دورم اما خیالم درگیر توست دوست من

گاهی میون همه ی سو سو های زندگی

گاهی که نه ،شاید خیلی کم اتفاق بیفته که ای کاش نیفته

دلم دیگر هیچ چیز تازه ای نمیخواد

مغز من به فرای ناباوری رسیده

دنیا واقعا چی از ما میخواد!چی رو میخواد از ما بگیره!

چقدر لبخند ها و دلخوشی ها باید کم کم به فراموشی سپرده بشه...

چقدر باید به نبودن ها عادت کرد

چقدر درد رو تمرین کرد

که شاید روزی تموم بشه...فکر نمیکنم

در ناباوری هایم غمگینم

در سکوتم پر از فریاد

و اینکه هیچ حرفی برای گفتن به هیچکس ندارم

تمام دوران کودکی ام را چند تا رفیق بیشتر نداشتم

همیشه فکرم ،ذهنم ،خاطراتم خلاصه میشه به همون روزا

به خنده هاشون

بازی هامون

قهر کردنامون

خدا میدونه امروز شاید از همیشه بیشتر دلم تنگه قدیماس

اون موقع ها که هنوز غمی نبود

همه بودن

همه خوشحال بودن

اما ....

فقط سکوت میکنم و به نهایت غمگین بودن تکیه....

۱۷بهمن۱۳۹۸(۱۹:۰۰)برات آرامشی میخوام بالاتر از همه دنیا

دل گیرم...